آن کدر باشد که پندارد صفی
( مثنوی، دفتر اول)
گناه در نهان از طاعت در عیان و از روی ریا و تظاهر صد مرتبه بهتر است. بسیارند کسانی که طاعات و عباداتشان در عیان است و آن را از روی ریا انجام میدهند. عبادتهایی که برای جلب نظر، تحسین و تمجید مردم انجام شود و یا برای پاداش دنیوی و اخروی باشد، جز گناه نیست.
هرچه طاعات شخصیتر و پنهانتر باشد خالصتر و از تظاهر و ریا دورتر خواهد بود. در انجام عبادتها او که مهم است ببیند خداوند است و تایید مردم اعتباری ندارد.
خداوند هر فعلی را چه خفی و چه در عیان میبیند و حتی از نیت شخص عبادتکننده نیز آگاه است. اگر طاعت و عبادتی هست تنها برای رضای خداوند است و انجام دستور او و یگانه مقصود تقرب به اوست.
علی منهاج





