چونکه غم بینی تو استغفار کُن

هر انسانی گاه دچار غم و یا قبضِ روحی می‌شود که امری طبیعی است. مولانا برای رهایی از این قبض به ما پیشنهاد می‌کند که استغفار کنیم؛ یعنی خدا را یاد کنیم و از او طلبِ بخشش کنیم و ذکر بگوییم. طلبِ بخشش و استغفار به این معنا نیست که ما در ذهن خطا و گناهی را به یاد داریم و به خاطرِ آن استغفار می‌کنیم بلکه به عنوانِ یک عادتِ نیکو و کلّی می‌توانیم با ذکرِ خدا و طلبِ بخشش از او حالِ قبضِ روحیِ خود را به سمتِ بسط و گشودگی بریم. توکّل به خدا و امید به گشایش در امور به عنوانِ یک تکنیکِ معنوی می‌تواند حداقل برای مدتی هر چند کوتاه انسان را از اسارتِ غم برهاند.

علی منهاج