چون مزاج آدمی گِلخوار شد
زرد و بدرنگ و سقیم و خوار شد
(مثنوی، دفتر سوم)
زرد و بدرنگ و سقیم و خوار شد
(مثنوی، دفتر سوم)
مزاج آدمی گِلخوار نیست؛ یعنی آدمی فطرتاً بدی و زشتی را دنبال نمیکند؛ بلکه برعکس، خداوند فطرت آدمی را بر سرشت خود آفریده که پاک و زیبا است. این فطرت پاک و زیبا در اثر نزدیکی به بدیها و زشتیها و مادیات بیارزش، ناپاک و نازیبا میشود. به تعبیر مولانا بر اثر خوردن گِل این دنیا_که همان حرص و شهوت نسبت به مادیات و انجام سیّات است_ظاهر و باطن آدمی زرد و بیمار میشود. انسان میتواند در صورت آگاهی از زردی و بیماری خود به درمان بپردازد و دوباره صحت روحی خود را بازیابد و زیبا شود.
علی منهاج
