چون خدا خواهد که پوشد عیبِ کس

یکی از بهترین راه‌ها برای آنکه عیبِ آدمی عیان نشود و دیگران از آن باخبر نشوند این است که از عیان کردن عیبِ دیگران خودداری کند. کسانی که عیبِ دیگران را آشکار می‌کنند و به اصطلاح غیبتِ دیگران را می‌کنند، دیر یا زود عیبِ خودشان برملا می‌شود و خود، موضوعِ غیبتِ دیگران خواهند شد. نتیجهٔ هر عملی قبل از هرچیز به خودِ آدمی برمی‌گردد. در قرآن نیز، در سورهٔ فصّلت، آیهٔ ۴۶، به صراحت این موضوع ذکر شده است:
مَنْ عَمِلَ صالِحاً فَلِنَفْسِهِ وَ مَنْ أَسَاءَ فَعَلَیْها. (هر کس خوبی کند به خود کرده و هر کس بدی کند به زیانِ خود کرده است.)
هر عملی چه خوب و چه بد ابتدا تاثیری مستقیم بر خودِ ما دارد. اگر نمی‌خواهیم دیگران راجع به ما بد بگویند شاید بهترین راه این است که اولاً کارِ بد نکنیم و دوّم آن‌که راجع به دیگران بد نگوییم.

علی منهاج