چو خدا بود پناهت چه خطر بود ز راهت

چو خدا بود پناهت چه خطر بود ز راهت
به فلک رسد کلاهت که سر همه سرانی
(مولانا، غزلیّات)

ما در پناهِ خداوند و در ظلِّ عنایتِ او از بسیاری خطرات در امان هستیم؛ هرچند ممکن است از این خطرات ابداً آگاه نباشیم.
کسی که خداوند را در صدرِ پناه‌دهندگان و محافظانِ خود می‌داند و با تکیه و توکّل بر او امورِ زندگیِ خود را سامان می‌بخشد؛ از پشتوانهٔ روحیِ قدرتمندی برخوردار است، با اعتماد به نفس در جهتِ موفقیّت و سعادت حرکت می‌کند و به تعبیرِ مولانا کلاهش به فلک خواهد رسید. اما آنکه تنها به خود متّکی است و از سرِ تکبّر گمان می‌کند که به تنهایی می‌تواند از عهدهٔ هر مشکل و خطری برآید، احتمالِ شکست و سقوطِ خود را افزایش می‌دهد. راهِ زندگی را می‌توان به کمکِ نیروی خِرَد طی کرد اما با وجودِ انواعِ خطرات، احتمالِ شکست و سقوط در ورطهٔ انواعِ درّه‌های مادّی و معنوی زیاد است.

علی منهاج