چنین که از همه سو دامِ راه می‌بینم

گاه روزهایی را می‌گذرانیم که از هر سو مصیبت می‌بارد و آرامش انسان دچار طوفان‌های سهمگین می‌شود. روزگاری که به هر طرف که می‌نگری جز سیاهی و گم‌گشتگی و وحشت که سایۀ شوم خود را بر همه چیز افکنده چیز دیگری نمایان نیست. در این روزها تنها پناه به خداوند، آرامش‌بخش و التیام‌دهنده است.
در این بیابان و راهِ بی‌نهایت جز توسّل به لطف و نظر خداوند و مدد و دستگیری او روزنۀ امید دیگری پیدا نیست.
با همۀ این احوال، به قولی فقط آنکه ناامید مطلق است کافر است. نظر و رحمت و لطف خداوند بزرگتر از هر اتفاقی در زندگی است. اوست که می‌تواند احوال و اوضاع ناامیدترین انسان‌ها را به لحظه‌ای دگرگون ‌کند و آنان را از سیاهی به نور و از بیابان به راهی راست و ایمن برساند. تنها اوست که پناه بی‌پناهان و امید ناامیدان است.

علی منهاج
#حافظ