تو به پروازی پَری نَگشوده‌ای

انسانی که قدرِ قدرت، مقام و منزلتِ خود را در بینِ مخلوقات نداند هیچ حرکتی در جهتِ رشدِ خود نمی‌کند. به تعبیرِ اقبالِ لاهوری همچون کِرمی کوچک است که در زیرِ خاک آسوده زندگیِ حقارت‌آمیزِ خود را ادامه می‌دهد و راضی است. اما اگر کسی به واقع بداند که در این عالَم از چه کرامت و عظمتِ فکری و روحی برخوردار است و در چه عرصهٔ فراخی می‌تواند از این توانایی‌ها بهره بَرَد و بر مقامِ انسانی و معنویِ خود بیفزاید، به قولِ اقبالِ لاهوری پَرِ پرواز پیدا خواهد کرد و تا بلندترین مراتب نیز خواهد رسید. نمونهٔ چنین افرادی اولیای خداوند هستند که در طولِ تاریخ این شیوهٔ حضور در عالَم را ترسیم کرده‌اند.

علی منهاج