پند حکیم محض صواب است و محض خیر

پند و اندرز هر قدر هم که مفید و راهگشا باشد، تا گوش شنوا نباشد تاثیری نخواهد داشت. البته روش پند و اندرز دادن نیز بسیار مهم است. پند و اندرز را باید در وقت و مکان مناسب و در شرایط روحی مطلوب مخاطب ارائه کرد.
از سوی دیگر باید زبانی متناسب با سطح درک عقلانی و میزان دانش مخاطب انتخاب کرد. بسیاری از پند و اندرزها کارآیی ندارد چون به مؤلفه‌هایی که اشاره شد توجه نمی‌شود.
به تعبیر حافظ مخاطب نیز باید پند و اندرز را به سمع رضا بشنود.
همان‌قدر که درست شنیدن مهم است درست گفتن نیز مهم است.

علی منهاج