پشّه بگریزد ز باد با دَها

در این بیت مولانا در مورد تفاوت لذات دنیوی و لذات معنوی تمثیلی زیبا آفریده است. پشه ای که از باد فرار می کند؛ هرگز لذت آزاد و رها بودن در باد را نمی چشد. ما آدمیان نیز بسان آن پشه اغلب لذایذ مادی را بر لذت های معنوی و روحی ترجیح می دهیم و به این ترتیب خود را گرفتار لذت های دنیایی می سازیم. این لذت ها محدود و سطحی است و پس از مدتی تکراری و ملال آور خواهد بود. اما لذایذ معنوی پایدار، نشاط بخش و تازه هستند. این لذت ها همچون حس پرواز هیچ گاه تکراری و ملال آور نیستند.

علی منهاج