پس ترا باطن مُصفّا ناشده

همه‌چیز و همه‌کس را بد و سیاه دیدن خبر از دلی پر از زنگار می‌دهد. به تعبیر مولانا دلی که پر از دیو و نسناس و دَدِه است؛ صفا و روشنی از آن رخت بر بسته و عالم را زشت و بد می‌بیند. این بیرونِ وجود ما نیست که بد و نازیباست بلکه درون و دل ماست که آنقدر کدر شده که همه چیز را دودی و دودزده می‌بیند. حل این مشکل عظیم جز با پیراستن دل از سیاهی امکان‌پذیر نیست. همنشینی با پیراستگان و پارسایان کمکی بزرگ به صیقلی کردن دل می‌کند.
علی منهاج