پاسبانِ حرمِ دل شده‌ام شب همه شب

دل مقامی والا و حرمتی بسیار دارد؛ آنقدر که نباید هر موضوع و مطلوبی را به این حریم راه داد. دلی که بر همهٔ اشیاء، اشخاص و پدیده‌ها بی‌هیچ ملاحظه‌ای گشوده و چون دروازه‌ای بدون نگاهبان و پاسبان باشد، دلی مملو از بیهودگی‌ها نیز خواهد شد. حافظ در مقام عاشق، از دل خود پاسبانی می‌کند تا جز اندیشهٔ معشوق اجازه ورود به دل ‌او نیابد. وفای عاشق در همین است که سرای دل را جایگاه معشوق بداند و جز عشقِ او را در جان جای ندهد. دلی که هر چه هست به آن راه یابد و قبل از ورود مورد بررسی و تأمل قرار نگیرد بدون تردید دلی آلوده به هزاران زشتی و پلشتی خواهد شد.

علی منهاج