بی‌نهایت حضرت‌ست این بارگاه

راه کمال و تعالی روحی انسان انتها ندارد. هرچند آدمی به منزلی از منازل تعالی و کمال برسد، باز هم راه ادامه دارد و آن را انتهایی نیست. هیچ‌کس نمی‌تواند به مقصد نهایی تعالی یا همان نهایت کمال برسد؛ اما می‌تواند راه را در حد توانِ خود بپیماید. آنچه مهم است همین ادامه‌دادنِ راه و نایستادن است. به تعبیر مولانا صدر و نهایت کمال انسان همان خودِ راه است که می‌بایست تا آخرین توان آن را پیمود و در هیچ‌جا توقف نکرد. آنان که خود را به مقصد یا به صدر رسیده می‌پندارند، متکبّرانه در توهّمی خودساخته غوطه‌ور و در جهلی مرکب اسیر هستند.

علی منهاج