بر هر آن چیزی که افتد آن شعاع

خداوند در هر موجودی خود را به نوعی متجلّی می کند. به تعبیر مولانا شعاعی از نورِ خود را بر او می تاباند. این شعاعِ نور از آنجایی که از آن خورشیدِ فیض و رحمت می تابد، از همان جنس است و بنده ای که عاشقِ آن خورشید است، به آن شعاعِ نور نیز عشق می ورزد. گاه انسان هایی را می توان دید که از آن شعاعِ نور بسیار بهره برده اند؛ بنده ای که عاشق خداوند است می تواند از محضرِ آنان بهره بَرَد و بر تعالیِ روحیِ خود بیفزاید. اولیای خداوند نمونه ی تجلّیِ شعاعِ پر فروغِ خداوند هستند.

علی منهاج