ای نورِ چشمِ من سخنی هست گوش کن

از جمله منش‌های حافظانه یکی این است که از آنچه داری قدری نیز به دیگران بخشی. داشته‌های انسان‌های مختلف البته متفاوت هستند و همگان از امکاناتِ یکسان برخوردار نیستند. یکی مال فراوان دارد، آن یکی هنری بدیع و دیگری علمی وافر و… از همه این دارایی‌ها می‌توان در حدِّ توان به دیگران بخشید. معنای زکات در شریعت همین است؛ همچون علم که زکاتِ آن نشرِ آن است. به تعبیرِ حافظ اگر ساغرت پر است جرعه‌ای هم به دیگری بخش و همه را برای خودت نخواه. با دیگران شریک شدن و خصوصاً نیازمندان را جرعه‌ای بخشیدن هم صواب است و هم ثوابی عظیم در بر دارد. خواه این جرعه مال باشد یا علم و هنر و یا گاه خرده‌ای همدردی که بی‌دریغ به دیگران می‌بخشیم.

علی منهاج