ای دریغا رهزنان بنشسته اند

ای دریغا رهزنان بنشسته اند
صد گره زیر زبانم بسته اند
پای بسته چون رَوَد خوش راهوار
بس گران بندی ست این معذور دار
(مثنوی/دفتر چهارم)

در این ابیات، رهزنانی که صد گره زیر زبانمان می بندند، کسانی هستند که نمی خواهند حرف بزنیم زیرا کلام ما به ذائقه آنان خوش نمی آید. آنان سخنان ما را به سود خود و به ضرر ما تعبیر و تفسیر می کنند. بند بر زبان بدترین نوع بندهاست. اگر در عصر مولانا راهزنانی نبودند او می توانست راحت تر سخن گوید و ناگفته هایی را بر زبان آورد. به همین سبب از مخاطبان کلام خود می خواهد که از پس محدودیت هایی که در کلام او وجود داشته، آنها به دنبال مغز و اصل حرف مولانا باشند و تنها به ظاهر اکتفا نکنند.

علی منهاج