عمریست در این باغ پر افشان امیدم
شاید چو نگه بر گل رعنای تو افتم
شرح:
اینجا بیان واقعیت است. در زندگی همه به امید اینکه روزی فراغت حاصل میکنند و به خدا روی می آورند زندگی بسر می برند، اما توجه نمیشود که این عمر جاویدانی نیست و کس نمیداند که یک لحظه بعد چه میشود؟ دنیا را به باغی تشبیه میکند و زندگی در امید روزی رسیدن به خدا را پر افشانی برای رسیدن به این امید.
در مصرح دوم هم خود را به نگاه تشبیه میکند، تا باشد همچون مشاهده و نگاه بر گل رعنای خدایی و حقیقت مقابل شود. به عبارت ساده، بیان میدارد که من به این امید نشسته ام.
شاید چو نگه بر گل رعنای تو افتم
شرح:
اینجا بیان واقعیت است. در زندگی همه به امید اینکه روزی فراغت حاصل میکنند و به خدا روی می آورند زندگی بسر می برند، اما توجه نمیشود که این عمر جاویدانی نیست و کس نمیداند که یک لحظه بعد چه میشود؟ دنیا را به باغی تشبیه میکند و زندگی در امید روزی رسیدن به خدا را پر افشانی برای رسیدن به این امید.
در مصرح دوم هم خود را به نگاه تشبیه میکند، تا باشد همچون مشاهده و نگاه بر گل رعنای خدایی و حقیقت مقابل شود. به عبارت ساده، بیان میدارد که من به این امید نشسته ام.
