چون سایه ز سر تا قدمم ذوق سجودیست
بگذار که در پای سرا پای تو افتم
شرح:
خود را به سایه تشبیه میکند که همیشه در سجده و افتاده است. اینجا نگفته است که من همانند سایه هستم، بلکه احساس و تمنا دارم که مثل سایه باشم و همیشه سر به سجده باشم، نه یک دم و یا چند لحظه. ادعای اولی را تکرار میکند که همان امید و ذوق محض است.
در بند دوم از خدا به زبان ادبیات خود میخواهد که این آرزو و ذوق را به عمل تبدیل کند. به زبان ساده توفیق عمل برایش بدهد. هر یک از ما به نحوی چنین حالتی داریم و باید از خداوند توفیق عمل بخواهیم.
« خدایا ما به آنچه توفیق بده که تو دوست داری و رضایت تو در آن است. حدیث»
بگذار که در پای سرا پای تو افتم
شرح:
خود را به سایه تشبیه میکند که همیشه در سجده و افتاده است. اینجا نگفته است که من همانند سایه هستم، بلکه احساس و تمنا دارم که مثل سایه باشم و همیشه سر به سجده باشم، نه یک دم و یا چند لحظه. ادعای اولی را تکرار میکند که همان امید و ذوق محض است.
در بند دوم از خدا به زبان ادبیات خود میخواهد که این آرزو و ذوق را به عمل تبدیل کند. به زبان ساده توفیق عمل برایش بدهد. هر یک از ما به نحوی چنین حالتی داریم و باید از خداوند توفیق عمل بخواهیم.
« خدایا ما به آنچه توفیق بده که تو دوست داری و رضایت تو در آن است. حدیث»
