سرشکم، دودِ آهم، شعله‌ام، داغِ دلم، بیدل

سرشکم، دودِ آهم، شعله‌ام، داغِ دلم، بیدل
چو شمع از حاصلِ هستی سراپایم همین دارد
بیدل

“سرشک”؛ یعنی چکیدن شمع، دودِ آه هنگام پُف کردن آن، شعله و داغی که در پایان بر دل شمع باقی می‌ماند، همه از ویژه‌گی‌های شمع در هنگام روشن بودن آن است .

بیدل با توجه به این صفاتِ ذاتی شمع، انسان را در عالم “ناسوت” به شمعی مانند می‎‌کند که سراپای حاصل هستی‌اش چیزی جز سرشک، دودِ آه، شعله و داغ دل (که همه نمادهای دنیای نوستالژیک انسان است) نیست.

فضای تان بیدلانه باد!

جاوید فرهاد