از تماشاخانهی امکان، به عبرت قانعم
یارب این گوهر ز پیشِ چشمِ بیدل برمدار
( بیدل )
یارب این گوهر ز پیشِ چشمِ بیدل برمدار
( بیدل )
“تماشاخانهی امکان”، اشاره به دنیا است که هر خوبی و بدی در آن امکان اتفاق افتادن را دارد و این همه عبرتیست برای شاعر و کنایتن انسان آگاه.
بیدل با توجه به همین اشاره میگوید: در دنیا، هر کنش و واکنشی که صورت میگیرد، من به عبرت گرفتن از آن قانع هستم. (یعنی دنیاچیزی جز عبرتکده نیست که من از آن عبرت میگیرم و به آن قناعت میورزم)
” یارب این گوهر ز پیشِ چشمِ بیدل برمدار “؛ یعنی خدایا! باوجود اینکه دیدهی عبرتبین به من دادهای و من به آن قانعم، پس این گوهر را- که اشاره به عبرت و تلویحن دیدهی عبرتبین دارد – از من مگیر ( برمدار ) تا با داشتن این گوهر (ارزش) از هرنیک و بدی در دنیا، عبرت بگیرم.
فضای تان بیدلانه باد!
جاوید فرهاد
