خداوندا بکن گویا به مدح خود زبانم را

خداوندا بکن گویا به مدح خود زبانم را
با استیلايي حسن خود نما شرح و بیانم را
ز رمز اینمایم ساز واقف ای خداوندا
به ماه ثم وجه الله منور کن کتابم را
ز بحر معرفت اندر دل من چشمه ها بگشا
چو غنچه تازگی بخشا گل برگ خزانم را
ز عشق لایزالی در دل من جذبه، بفرست
ز بیضایی جمالت ساز روشن ماه جانم را
چو طوطی پر شکر گردان لب الفاظ مستان شاه
که چون جلدش ببر گیرد دو عالم داستانم را

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *