گــرچــه غــرق بحــر عصـیانیم ما

کــن بـه شــایـــان درت ما را قبول
حضــرتـــت را گـــر نه شایانیم ما

در زمــین عـجـــز بهـــر وصلتت
عمــر هــا شـــد جبـــهه سایانیم ما

گــر نـــباشـــد لام لطــفت دستگیر
در خجــالــت تــا ابـــد مــانــیم مـا

عقل کل عاجز بـمــانده در صفات
کـــنه ذاتـــت را کــجــا دانـــیم ما

مور لنگیم و ضعیف و مضطرب
چــون نظــر افــتد سلیـمــانـــیم ما

خواجهء ما رحم بر جـمع ضعیف
بــر درت الله گـــویــانــــــیم مــــا

ور نــباشی رهــنما در وصل خود
همچــنان اعـمـــی بــه راهـانیم ما

می کــنم دریــوزهء وصــل تو را
شیـــئا الله از گـــدایــــانــــیـم مـــا

گـر نگـیرد پـرده از رخ عارضت
در حـجـــاب سبـــعـــین مـانــیم ما

می کند«مستانه شاه» از سوز دل
نـالــه هــا کــه وصـل جویانیم ما

حضرت سید مستان شاه (رح)