ای شــاهِ جهـان نـامِ تــو شــد وردِ زبانم
بی یــادِ تــو من لحظــه یِ مردودِ زمانم
از لطفِ تواست این که بیانم به بیانست
بی قــوَّتِ اکــرامِ تـــو بی نطــق و بیانم
در رشــته یِ مهـر تو بُـوَد دانه یِ جسمم
تـرتیب نمـــایی کـــه به تــاریست مکانم
مخلــوق بـــُوَد مهـــره و تسبیـح نماینـد
در عشقِ تو بنـدست به تن هـر رگِ جانم
طبلی کـه تـو دادی به مـن ای گـنجِ منور
بی امـرِ تــو کـی صوت بیــابــد به گمانم
هر نقش که اینجـاست بُـوَد نقـشِ یـدِ تو
پر رمـز چـه تصــویـر کشــیدی به جهانم!
داننــده تویـی گـوش بـه فرمان تو باشم
از رازِ ســــرِ کـــویِ تـو مــن هیـــچ ندانم
از هیــچ بــرون آوری مخلـــوقِ دو عالــم
بــا هیــچ بــــرون آمـــده در هیــچ نهـانم
پررنگ شــد از جلوه یِ تو هــرچــه ببینم
هـر دین و مـذاهب همـه یِ روح و روانم
از تـوست هـرآن قـــدَّرتِ والایِ دو کشور
هـم ظاهــر و هـم باطن و پنهان و عیانم
در حیـرتــــم و غـــرق به امــواجِ معــانی
کــن رحـــم انیقــم کـــه دویــــدن نتوانم
هـر ذرَّه یِ از موج بـه هـر سـوی روانست
بـــردار تـــو ایــن ذرَّه کـــه بیهـوده روانم
“عطا محمد انیق اشرفی”
25-Apr-2020
