عــید روزیست کـه با لطــفِ خدا می آید
بـه حقیقت بـه دلی صدق و صفا می آید
خانه یِ دل که پر از ترس و پریشانی شد
هــر زمان نالــه یِ از ظلــم و جفا می آید
رفته از دستِ قضا دست به هـر در بزنیم
درِ دل هـا بـه چنین کـی بـه صدا می آید
هـر نظــامی کـه بــه دســتان رعیت افتاد
به نظــر بی هــدف و بی سر و پا می آید
تا زمانی کــه ز درگـــاهِ خــــدا دور شویم
ذوقِ بـــی مـهــری از آن در دلِ ما می آید
گــاه از ترسِ بــــدن نــــزدِ خــدا داد زنیم
ایــن نــــدانیـــم کــــزو درد و دوا می آید
ما بـه انــدازه یِ خــود ظلــم روا میداریم
عکـسِ آن نیــــز ببـــــینی کـــه بلا می آید
چـون که مجبور به دنـیا و از آن مختاریم
اختـــیاریست گــــناهـــــان و خطا می آید
ســـرِ تسلیم به دروازه یِ حق بایــد داشت
کــه از آن درگــه یِ بخشــنده عطا می آید
خلقـتِ عالــمِ انســـان و ملک بس زیباست
هـــر کــه دانست از او بــــویِ وفـا می آید
بس انیقست کــه هـــر روز بُوَد عید به دل
چون مبارک به تـو هــر لحظه جدا می آید
“عطا محمد انیق اشرفی”
23-May-2020
