وقتی که می آیی خیابان شکل می گیرد

کابل که باشی ابرها هم عاشقت هستند
بارقص موهای تو باران شکل می گیرد

آنقدر گل هستی که وقتی گام برداری
در زیر پاهای تو گلدان شکل می گیرد

خورشیدگونه از هوایم دور می گردی
در آسمان من زمستان شکل می گیرد

در پیش اندوه تو هم یک کوه می ایستد
از چشم هایش آبشاران شکل می گیرد

پاریس با نامت زمانی دلبری می کرد
حالا به چشمانت خراسان شکل می گیرد

مقصود حیدریان