مرا به گل چه غرض، سیم خاردار استم
کنار خیل سپیدار، چوب دار استم
کنار خیل سپیدار، چوب دار استم
به کوه رفته عقاب ستیغ ها باشید
مرا به دشت بمانید، سوسمار استم
چنان سوار شدندم هماره همسفران
که حال در نظر شان فقط قطار استم
چسان شگوفه کنم تا ترانه میله کند
که من مزار گل سرخ در مزار استم
به کار و بار شما پاسخم زیان دارد
خدا کند که نپرسید در چه کار استم
حیا نمانده به چشمان خلق ، میشرمم
به این قبیله بگویم که شرمسار استم
…
هنوز خندهٔ کاغذپرانکی زخمی
در آسمان پر از دود انفجار استم
سمیع حامد
