محترم باش ز هر سجده به فرمانده ی عشق
عقل رفعت گرِ دوران تو با سرمه ی سرخ
اخترِ چرخِ ادب باش به پروانه ی عشق
آتش افروز به وامانده گیِ عشق و جنون
تو به این کوره هنر باش به اندازه ی عشق
این همه غفلت از اندیشهِ خود دور نما
ساز هستی و شرر باش به افسانه ی عشق
غمزه ی هر دو سرا در دلِ نالان تو هست
این نظر دیده ترا در برِ دیوانه ی عشق
ای ترا چهره به امثالِ دو صد حور و پری
که مرا بُرده ز خود باز به میخانه ی عشق
ُصُورِ هر دو فلک ماه دو چشمانِ تو هست
به خدا اختر و پروین شده بیگانه ی عشق
تا نظر باز ز هفت رنگِ شرابت دوختم
فرصتِ نازِ گهر دیده به پیمانه ی عشق
کشم این بار به دل بارِ غمِ عشق ترا
که دلم رفته ازین پس به دوا خانه ی عشق
فرصتِ عرض سخن نیست به غم خانه ی تو
میرسد این دلِ گم گشته به دل خانه ی عشق
شعله ی آتشِ ایمان به دلش باش حیا
خواجه افتاده زمین گیر به زولانه ی عشق
خواجه سلیمان صدیقی 🍂
