بشگفتن لبها

بشگفتن لبها
آمد به خیالاتِ ذهــن نقـــشِ جمــــــالی
افـــــتاد به آیینۀ دل شوقِ وصـــــــــالی
زیباست بدانم همه جا گل به گلـــــستان
در عارض او نیست که تشبه و مــثالی
قلبم ز غم هجر سراسر چو حزینســــت
رنجی دگری ره نکند نیست مجـــــــالی
آمد به نظر چهــــــــره و لبخند شرینش
دل باز برآوره بذوقــــش پـــــــرو بالی
نی ماه و نه استاره و خورشید چنینست
عاریست والله چهرۀ او از خط و خـالی
بشگفتن لبهــــــــاش شگوفان ِ بهاریست
در عمر خزان دیده چو گل کرده نهالی
خندیدن با معـــــنیی او هوش سرم بُرد
با دیده بدیدیم نه خوابســــت و خیـــالی
از شورِ نگاهش که به دل آتشکــی زد
شبهای دلم دید بیکـــــــــباره هــــــلالی
اوراق دلم از غزل عـــشق چمـــن شد
هر شب ز گلی عطر بیاورده شمـــالی
سودای وصالش ندهد هیچ فراغـــــــت
یارب که نبینیم درین عــــــشق زوالی
گر وصل بیابم که(همــــــایونِ) جهانم
این بود ســخن عشق نکردیم کمـــــالی
21 جنوری 2013م
پروان، افغانستان