ﺭﺍﻫﺒﯽ ﭼﺮﺍﻍ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺭﻭﺷﻦ ﺩﺭ ﮐﻮﭼﻪ ﻫﺎ ﻭ ﺧﯿﺎﺑﺎﻧﻬﺎﯼ ﺷﻬﺮ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﭼﯿﺰﯼ ﻣﯽﮔﺸﺖ. ﮐﺴﯽ ﺍﺯ ﺍﻭ ﭘﺮﺳﯿﺪ: ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﺩﻗﺖ ﻭ ﺟﺪﯾﺖ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﭼﻪ ﻣﯽﮔﺮﺩﯼ، ﭼﺮﺍ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺭﻭﺷﻦ ﭼﺮﺍﻍ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﯼ؟
ﺭﺍﻫﺐ ﮔﻔﺖ: ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺁﺩﻡ ﻣﯽﮔﺮﺩﻡ. ﻣﺮﺩ ﮔﻔﺖ ﺍﯾﻦ ﮐﻮﭼﻪ ﻭ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﭘﺮ ﺍﺯ ﺁﺩﻡ ﺍﺳﺖ. ﮔﻔﺖ: ﺑﻠﻪ، ﻭﻟﯽ ﻣﻦ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﺴﯽ ﻣﯽﮔﺮﺩﻡ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﺧﺪﺍﯾﯽ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺧﺸﻢ ﻭ ﺣﺮﺹ ﻭ ﺷﻬﻮﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺁﺭﺍﻡ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﺩ. ﻣﻦ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﭼﻨﯿﻦ ﺁﺩﻣﯽ ﻣﯽﮔﺮﺩﻡ. ﻣﺮﺩ ﮔﻔﺖ: ﺩﻧﯿﺎﻝ ﭼﯿﺰﯼ ﻣﯽﮔﺮﺩﯼ ﮐﻪ ﯾﺎﻓﺖ ﻧﻤﯽﺷﻮﺩ.
“ﺩﯾﺮﻭﺯ ﺷﯿﺦ ﺑﺎ ﭼﺮﺍﻍ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﻣﯽﮔﺸﺖ ﻭ ﻣﯽﮔﻔﺖ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺷﯿﻄﺎﻥﻫﺎ ﻭﺣﯿﻮﺍﻧﺎﺕ ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩﺍﻡ ﺁﺭﺯﻭﯼ ﺩﯾﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺍﺭﻡ. ﺑﻪ ﺍﻭ ﮔﻔﺘﻨﺪ: ﻣﺎ ﺟﺴﺘﻪﺍﯾﻢ ﯾﺎﻓﺖ ﻧﻤﯽﺷﻮﺩ، ﮔﻔﺖ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻫﻤﺎﻥ ﭼﯿﺰﯼ ﮐﻪ ﭘﯿﺪﺍ ﻧﻤﯽﺷﻮﺩ ﻫﺴﺘﻢ ﻭ ﺁﺭﺯﻭﯼ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻡ.
ﺭﺍﻫﺐ ﮔﻔﺖ: ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺁﺩﻡ ﻣﯽﮔﺮﺩﻡ. ﻣﺮﺩ ﮔﻔﺖ ﺍﯾﻦ ﮐﻮﭼﻪ ﻭ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﭘﺮ ﺍﺯ ﺁﺩﻡ ﺍﺳﺖ. ﮔﻔﺖ: ﺑﻠﻪ، ﻭﻟﯽ ﻣﻦ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﺴﯽ ﻣﯽﮔﺮﺩﻡ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﺧﺪﺍﯾﯽ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺧﺸﻢ ﻭ ﺣﺮﺹ ﻭ ﺷﻬﻮﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺁﺭﺍﻡ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﺩ. ﻣﻦ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﭼﻨﯿﻦ ﺁﺩﻣﯽ ﻣﯽﮔﺮﺩﻡ. ﻣﺮﺩ ﮔﻔﺖ: ﺩﻧﯿﺎﻝ ﭼﯿﺰﯼ ﻣﯽﮔﺮﺩﯼ ﮐﻪ ﯾﺎﻓﺖ ﻧﻤﯽﺷﻮﺩ.
“ﺩﯾﺮﻭﺯ ﺷﯿﺦ ﺑﺎ ﭼﺮﺍﻍ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﻣﯽﮔﺸﺖ ﻭ ﻣﯽﮔﻔﺖ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺷﯿﻄﺎﻥﻫﺎ ﻭﺣﯿﻮﺍﻧﺎﺕ ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩﺍﻡ ﺁﺭﺯﻭﯼ ﺩﯾﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺍﺭﻡ. ﺑﻪ ﺍﻭ ﮔﻔﺘﻨﺪ: ﻣﺎ ﺟﺴﺘﻪﺍﯾﻢ ﯾﺎﻓﺖ ﻧﻤﯽﺷﻮﺩ، ﮔﻔﺖ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻫﻤﺎﻥ ﭼﯿﺰﯼ ﮐﻪ ﭘﯿﺪﺍ ﻧﻤﯽﺷﻮﺩ ﻫﺴﺘﻢ ﻭ ﺁﺭﺯﻭﯼ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻡ.
