رباعیات سنایی
روزی که بتم ز فوطه رخ
روزی که بتم ز فوطه رخ بنماید با فوطه هزار جان ز تن برباید در فوطه بتا خمش ازین به باید عاشق کش فوطه پوش…
دستی که حمایل تو بودی
دستی که حمایل تو بودی پیوست پایی که مرا نزد تو آوردی مست زان دست بجز بند ندارم بر پای زان پای بجز باد ندارم…
در دل کردی قصد بداندیشی
در دل کردی قصد بداندیشی ما ظاهر کردی عیب کمابیشی ما ای جسته به اختیار خود خویشی ما بگرفت ملالتت ز درویشی ما حضرت حکیم…
خود ماه بود چنین منور که
خود ماه بود چنین منور که تویی یا مهر بود چنین سمنبر که تویی گفتی که برو نکوتری گیر از من الله الله ازین نکوتر…
چون چهرهٔ تو ز گریه باشد
چون چهرهٔ تو ز گریه باشد پر درد زنهار به هیچ آبی آلوده مگرد اندر ره عاشقی چنان باید مرد کز دریا خشک آید از…
تیغ از کف و بازوی تو ای
تیغ از کف و بازوی تو ای فخر امم هم روی مصاف آمد و هم پشت حشم از تیغ علی بگوی تیغ تو چه کم…
تا دید هوات در دلم غایت
تا دید هوات در دلم غایت عشق در پیش دلم کشید خوش رایت عشق گر وحی ز آسمان گسسته نشدی در شان دل من آمدی…
بیداد تو بر جان سنایی تا
بیداد تو بر جان سنایی تا کی وین باختن عشق ریایی تا کی از هر چه مرا بود ببردی همه پاک آخر بنگویی این دغایی…
بر خاک نهم پیش تو سر گر
بر خاک نهم پیش تو سر گر خواهی وان خاک کنم ز دیدهتر گر خواهی ای جان چو به یاد تو مرا کار نکوست جان…
با من دو هزار عشوه
با من دو هزار عشوه بفروختهای تا این دل من بدین صفت سوختهای تو جامهٔ دلبری کنون دوختهای این چندین عشوه از که آموختهای حضرت…
ای من به تو زنده همچو
ای من به تو زنده همچو مردم به نفس در کار تو کرده دین و دنیا به هوس گرمت بینم چو بنگرم با همه کس…
ای عمر عزیز داده بر باد
ای عمر عزیز داده بر باد ز جهل وز بیخبری کار اجل داشته سهل اسباب دوصد ساله سگالنده ز پیش نایافته از زمانه یک ساعت…
ای دیدن تو راحت جانم
ای دیدن تو راحت جانم جاوید شب ماه منی و روز روشن خورشید روزی که نباشدم به دیدارت امید آن روز سیاه باد و آن…
ای آنکه مرا به جای عقل و
ای آنکه مرا به جای عقل و جانی با لذت علم و قوت و ایمانی از دوستی تو زنده گردد دانی گر نام تو بر…
اندر همه عمر من بسی وقت
اندر همه عمر من بسی وقت صبوح آمد بر من خیال آن راحت روح پرسید ز من که چون شدی تو مجروح گفتم ز وصال…
امروز ببر زانچه ترا
امروز ببر زانچه ترا پیوندست کانها همه بر جان تو فردا بندست سودی طلب از عمر که سرمایهٔ عمر روزی چندست و کس نداند چندست…
از عشق تو ای صنم به
از عشق تو ای صنم به شبهای دراز چون شمع به پای باشم و تن به گداز تا بر ندمد صبح به شبهای دراز جان…
