اگرچه دوست به چیزی نمی‌خرد ما را

عشق یعنی هر گونه توقّع از معشوق را زیر پا گذاریم. توقّع متعلّق به عقل است و با عشق نسبتی ندارد. عقل است که با حسابگری توقّع می‌آفریند و اگر آن توقّعات پاسخی مناسب نیابد، بر می‌آشوبد. بسیاری از عشق‌های زمینی نیز به همین علت فرو می‌ریزند زیرا با آمدن توقّعات جا بر عشق تنگ می‌گردد و کم‌کم مجبور به ترک وجود آدمی می‌شود. حافظ حتی عدم نظر معشوق به عاشق را دلیلی بر رنجش، شِکوه و ترک عاشقی نمی‌داند و همچنان بر عنصر وفا انگشت تآکید می‌گذارد.

علی منهاج