ارباب حاجتیم و زبان سؤال نیست

خداوند از همه حاجات ما باخبر است. با این حال به ما بندگان نوید داده است که مرا بخوانید و از من طلب کنید تا اجابت کنم. این طلب و درخواست از او نیز موهبتی از سوی خود اوست اما در حقیقت پروردگار می‌خواهد که با او سخن بگوییم تا احساس تنهایی و بی‌کسی نکنیم.
وقتی ما زبان به دعا می‌گشاییم در واقع خود اوست که کلام را در دهان ما می‌گذارد و حاجت را در دل ما می‌نشاند. با همه این احوال؛ گاه می‌شود که زبان ما به دعا و درخواست باز نمی‌شود. این حالت نیز از سوی خداوند است. گاه انسان بی‌آنکه بگوید و بخواهد به او نعمتی عطا می‌شود که حکمت آن را در نمی‌یابد. گفتن یا نگفتن درخواست یا به تعبیر حافظ تمنای حاجتی به درگاه خداوند؛ شرط اجابت نیست.

علی منهاج