همچنانک تلخ و شیرین از نَدا
(مثنوی/دفتر چهارم)
علم و آگاهی در ذات خود نیک است و بر ماست که در حدّ توان و امکان آن را فراگیریم و به کار بندیم. اما مولانا در این باب نکته ای مهم را به ما گوشزد می کند و آن اینکه آیا علمی که ما می آموزیم روشنی آفرین است یا برای ما تاریکی به همراه دارد؟ آیا این علم همچون صدایی خوش به گوش ما می رسد و روح ما را تازه می کند یا برعکس صدایی ناخوش و ملال آور دارد. علمی که صرفاً محفوظات باشد و بر روح و روان ما تاثیر مثبت، فرح آور و رشد دهنده نداشته باشد، شاید به مراتب بدتر از جهل و نادانی است.
علی منهاج
@alimenaj
ابلیس ز لطف تو اومید نمیبُرَد
هر دم ز تو میتابد در وی املی دیگر
(دیوان شمس)
لطف خداوند آنقدر بی کران است که ابلیس نیز به عنوان سمبل بدی، دشمن نیکی، گمراه کننده آدمیان و در گناه افکننده آنان؛ از رحمت و بخشش خداوند ناامید نیست. پروردگار مهربان در او نیز نور امید و بازگشت به محضر حق را می تاباند تا مگر پشیمان شود و توبه کند. از این روی، ما آدمیان که بندگان خداوندیم و همواره طعم محبت و عنایت او را چشیده ایم هرگز نمی بایست نسبت به لطف و بخشش او ناامید شویم.
علی منهاج
