مِی خور که عاشقی نه به کسب است و اختیار

عشق نه به اختیار و انتخاب است و نه می توان آن را از جایی و کسی کسب کرد. عشق موهبتی است الهی که خداوند در بدوِ خلقت در فطرت ما قرار داده است. “مِی خوردن” مجازاً می تواند اشاره به شادی کردن باشد. شادی کردن به خاطر موهبتِ عشق که هم در فطرت ما و هم در فطرت هر موجود دیگری به ودیعت گذاشته شده است. و نیز “مِی خوردن” می تواند کنایه از ترک تعلّقات باشد که نتیجه اش روییدن و به بار نشستن عشقی است که در فطرت ما همچون دانه ای نهفته است.

علی منهاج