من نجس زینجا شدم پاک آمدم

خداوند پاکی مطلق است و انسان نیز به عنوان تجلی تمام و کمال خداوند پاک است. آدمی پس از دور شدن از کودکی است که به مرور دچار ناپاکی می شود. ناپاکی در ذات و سرشت انسان نیست بلکه اکتسابی است و در این عالم به مرور آدمی به آن دچار می شود. افکار و رفتارهای ناپاک از بیرون به ذهن و ضمیر بشر وارد می شود و باعث زنگار گرفتن آینه ی دل می شود. اولیای الهی همواره آدمی را به مراقبت از روح الهی خود توصیه کرده اند. آنان روح را خلعتی پاک توصیف کرده اند که پروردگار روز ازل به ما عطا کرده و با ما برای مراقبت از آن پیمانی ازلی بسته است. باید که این خلعت ارزشمند را در حد توان خود، پاک به خداوند برگردانیم که مهم ترین و گرانقدرترین امانتی است که نزد ما است.

علی منهاج