بُرد بیند کِی شود او ماتِ رنج؟
(مثنوی، دفتر پنجم)
بر دلِ همهٔ ما در طولِ زندگی رنج هایی مینشیند که اجتنابناپذیر است. مولانا این رنج ها را بیسبب نمیداند و آنها را در واقع گنجهایی میداند که گرچه ظاهراً آزاردهنده و سخت است، درشان لطف و مهرِ خداوند نهفته است. اگر باطن و حکمتِ این رنج ها را کشف کنیم و باور داشته باشیم که خیری در آنها وجود دارد و خداوند بی سبب آنها را بر دلِ ما فروننشانده است، هرگز مقهورِ آنها نخواهیم شد و برعکس، خود را موردِ لطف خواهیم دید و سختی را مایهٔ کمالِ بیشترِ خود خواهیم دانست و بس سودها که از آنها خواهیم برد. از دیدگاهِ مولانا رنج ها را میباید که تأویل کرد؛ یعنی به حکمتی که در ورایِ آنها قرار دارد اندیشید و آن را کشف کرد.
علی منهاج





