هیچ واگردد ز راهی کاروان؟
مثنوی، دفتر ششم
از طعن و تسخر دیگران چه باک وقتی که میدانی در راهی درست گام میزنی و پیش میروی؟ دیگران به هزار ترفند میکوشند که از راه مستقیم منحرف شوی و به بیراهه بیفتی اما نباید هراسید، باید هشیار بود. غرضورزان و حاسدان لحظهای در سنگپراکنی و زخمیکردن انسانی که راه را یافته و مسیر رشد خود را طی میکند تعلل نمیورزند و البته گاه شخص را از مسیر کمی منحرف میکنند. اما انسان آگاه و آنکه به راه خود ایمان دارد؛ دوباره به مسیر اصلی بازمیگردد و اینبار هوشیارتر طی طریق میکند. آری از عوعوی چنین سگان باکی نیست.
علی منهاج





