عیب کنندم که چند در پیِ خوبان روی؟
چون نرود بنده وار هر که برندش اسیر
(سعدی)
چون نرود بنده وار هر که برندش اسیر
(سعدی)
طالب همواره به دنبالِ مطلوب می گردد اما مطلوب نیز طالب را به سوی خود می کشد. در حقیقت این خوبان هستند که آدمی را به سوی خود می خوانند نه آنکه آدمی بی خبر به سوی آنها برود. همچون صیدی که خود به سوی صیاد می رود. سعدی همین نکته را به زیبایی تمام توضیح می دهد و می گوید این من نیستم که با اراده ی خود به سوی محبوب می روم بلکه محبوب است که مرا همچون اسیری در بند به سوی خود می کشد. حتی اگر مطلوبِ آدمی ذهنی نیز باشد، ناخودآگاه گویی همه عناصرِ عالم دست در دست هم می دهند تا او آن را بیابد و جذبش شود.
علی منهاج
