شِکوه کم کُن از سپهرِ لاجَوَرد

متأسفانه برخی از ما آدمیان گویی کاری جز شکایت کردن و دیگران را مقصّر شمردن نداریم. خود را بَری از هرگونه تقصیر و اشتباه می‌دانیم و سبب هر بدبختی را در بیرونِ خود می‌جوییم و آن را محکوم می‌کنیم. اقبالِ لاهوری می‌گوید تا زمانی که از آفتابِ وجودِ خودت خبر نداری و نمی‌دانی که چه گوهرِ باارزشی در درون داری، تنها شکایت می‌کنی؛ نتیجهٔ چنین نگرشی این است که هم از خودت غافل می‌مانی و هم راه به جایی نمی‌بری و گرهی از گره‌هایت گشوده نمی‌شود. پس به خود روی کُن و قدرِ خود را بدان و به جای شکایت از دیگران، از قدرت و گوهرِ وجودیِ خودت استفاده کن.

علی منهاج