دیدهٔ بدبین بپوشان ای کریم عیب‌پوش

همهٔ ما آدمیان مرتکب خطا و گناه می‌شویم و از این امر گریز و گزیری نیست. هیچکس کامل نیست و بنابراین اگر کسی چنین ادعایی کند و خود را یکسر پاک بداند کذابی است که درجه بالایی از نادانی را نیز داراست. هر کس به اندازهٔ قد و قامت روحی خود دچار خطا و گناه می‌شود‌ و به همین جهت است که بندگان راستین خداوند هم صادقانه به گناه خود معترف هستند و هم طلب بخشش از او می‌کنند. حافظ با صراحت و شجاعت به گناهکار بودن خود اذعان دارد اما از خداوند می‌خواهد که عیب و گناه او را بپوشاند و ببخشاید.

علی منهاج