در هوای آنک گویندت زهی

آدمی ذاتا به تحسین نیازمند است. این وابستگی باعث می شود کارهایی انجام دهد تا بیشتر مورد تحسین و تمجید قرار گیرد. مولانا این وابستگی به تایید دیگران را همچون بندی می داند که ما را در اسارت خود می گیرد. به عنوان مثال این مسئله می تواند افت بزرگی برای هنرمندان باشد. افتی که هنرمند را وامی دارد تنها به جلب تحسین بیشتر مخاطبان بیندیشد. به این ترتیب هنر در حصار و بندی اسیر می شود و آزادگی و استقلال را از دست می دهد. اندک اندک هنرمند از جاده اصلی هنر به بیراهه می رود و تنها به خوشنودی جمعی خاص می اندیشد و همچون ابزاری در دست تحسین کنندگان کاذب اسیر می شود.

علی منهاج