چون شمارَد جُرمِ خود را و خطا

همهٔ ما گناه می‌کنیم و هیچ‌کس به حکمِ بشر بودن از این امر مستثنیٰ نیست. هر قدر هم انسان بکوشد نمی‌تواند به طورِ مطلق گناه نکند. امّا اولاً تلاش در جهتِ کمتر گناه کردن مهم و هنر است و دوّم آن‌که بعد از وقوعِ گناه، به پیشگاهِ خداوند عذر خواستن، اعتراف و طلبِ بخشش کردن اهمیّت دارد. مولانا حتّی بر این عقیده است که دریای رحمتِ خداوند آن‌قدر وسیع و عظیم است که تنها با اعتراف به گناه می‌توان امید به بخشایشِ خداوند داشت. هیچ‌گاه درهای امید به رحمتِ پروردگار بسته نیست و هر زمان که بنده‌ای گناهِ خود را صادقانه و با احساسِ پشیمانی به درگاهِ حق اعتراف کند امیدِ بخشش هست.

علی منهاج