سرد شد بر آدمی مُلکِ جهان
(مثنوی، دفتر سوم)
معنویّت تنها راه برای نجات از انواع و اقسام وابستگیهای مادی در این جهان است.
به تعبیر مولانا اگر کام آدمی با معنویّت شیرین شود آنوقت هیچ چیز دیگر در این عالم چندان شیرین نخواهد بود.
شیرینیهای این جهان موقتی و سطحی هستند و برای همین نمیبایست به آنها اعتماد کرد و یا وابسته آنها شد.
ماندگاری ابدی، معنویتّی است که هم در این دنیا کام را حقیقتا شیرین میکند و هم فنایی در آن نیست تا روزی از میان برود.
انواع طمعها و شهوات، خواستهها و آرزوها، حرص و حسدها، رنج و کینهها و… از عدم حضور لازم و کافی معنویّت در زندگی است. آدمی بدون معنویّت، جسمی است که گویی روحی در آن نیست. اگر زنده است، ظاهری است و وقتی برود هم فرقی نمیکند. گویی هرگز در این عالم نبوده و در جهان دیگر هم محشور نخواهد شد.
جهان عالی و حشر آدمی برای کسانی است که از این دنیا با خود معنویّتی بردهاند. کسی که انبانی خالی از این بار گرانبها دارد، حشر او هم معنایی ندارد. پس شاید بتوانیم بگوییم که همه آدمیان محشور نمیشوند.
علی منهاج
