جانا بیار باده که ایّام می‌رود

جانا بیار باده که ایّام می‌رود
تلخیِّ غم به لذّتِ آن جام می‌رود
(مولانا، غزلیات شمس)

تردیدی نیست که در زندگی، مشکلات و گرفتاری‌های مختلفی وجود دارد و این دنیا محل ابتلائات مختلف برای بشر است. این سختی‌ها آدمی را دچار غم می‌کند و البته وجود این مصایب از خصوصیّات این عالم مادی است. مولانا اما دارویی برای غم حاصل از این مصایب پیشنهاد می‌کند. دارویی که به تعبیر او تلخی غم‌های مشکلات را از بین می‌برد و حتی لذت جای آن می‌نشاند. آن دارو عشق است. عشقی که به باده تعبیر شده و هر که در زندگی از آن برخوردار باشد می‌تواند با غم‌ها کنار بیاید و آنها را به واسطه شیرینی آن عشق تحمّل کند.

علی منهاج