تو مرا می دار بنده و یار غار

تو مرا می دار بنده و یار غار
هیچ آزادی نخواهم زینهار
که مرا از بندگیت آزادی است
بی تو بر من محنت و بی دادی است
(مثنوی/دفتر ششم)

تنها بندگی خداوند برای آدمی شایسته و سزاوار است. کدام دوست و یار بهتر از خداوند است؟ آزادی حقیقی در بندگی خدا است. عبودیت پروردگار یعنی از بند تعلّقات رها شدن، خود را به خالق سپردن و تنها به او تکیه و توکّل کردن. اسارت وقتی آغاز می شود که انسان به جای توکّل به خدا، فردی یا مفهومی تکیه کند که خود تکیه گاهی ندارد و هر لحظه بیم آن می رود که فرو ریزد. طبعاً چنین انسان وابسته و حقیری دچار محنت، رنج و ناکامی می شود. در بند پروردگار بودن عین آزادی و آزادگی است. او هرگز بر بنده راستین خود قهر و جوری نمی کند و تا ابد تکیه گاهی محکم و امن برای او است. آزاد کسی است که تنها بر خداوند تکیه می کند و در مقابل او سر تعظیم فرود می آورد.

علی منهاج