تو را هر کس به سوی خویش خواند
تو را من جز به سوی تو نخوانم
(مولانا، غزلیات شمس)
تو را من جز به سوی تو نخوانم
(مولانا، غزلیات شمس)
هر کس خداوند را برای خود میخواهد و او را طلب میکند. مولانا اما از سویی دیگر به این رابطه نگاه میکند. در واقع او به جای اینکه خداوند را به سوی خود بخواند، خود به سوی خداوند حرکت میکند و خود را در مسیر حقیقت پیش میبرد. این نوع نگرش به رابطهٔ خداوند و بنده، هم متواضعانه است و هم رابطهای مجاهدانه و فعالانه محسوب میشود. بندهای که صرفاً بنشیند و بدون هیچ جهدی دست به سوی آسمان برد و از خدا بخواهد که به سمت او بیاید، هم تکبّر ورزیده و هم در رسیدن به مقام وصل از زیر بار مسئولیت فرار کرده و تنبلی را انتخاب نموده است. برای ایجاد رابطه با خداوند حرکت ابتدا باید از سمت بنده و مستمر باشد.
علی منهاج
