پای این میدان نداری جامهٔ مردان مپوش

پا نهادن در وادی عرفانِ واقعی و گام به گام طی طریق کردن، اراده ای پولادین، پشتکاری سترگ، صبری ایوب وار و شجاعتی علی وار می طلبد. جامه ی عارفانه به تن کردن، لاف درویشی زدن، عرفان را منحصراً از لحاظ ظاهری و نظری بسنده یافتن و از لحاظ عملی آن را به کناری نهادن کار هر بی هنری است. سهل ترین طی طریق، شکافتن پوسته است بدون آنکه مغز به دست آید و سطحی تر وقتی است که در همین نقطه متوقف شویم. در ابیاتی که در ابتدا اشاره شد، سنایی غزنوی به همان روش بی تعارف، صریح و بی پرده ی همیشگیِ خود، اخطار خود را در این باب با شفافیّت تمام اظهار می کند.

علی منهاج