بندهٔ خویشتنم خوان که به شاهی برسم

سعادتِ واقعی فقط از طریقِ بندگیِ خالصانهٔ خداوند حاصل می‌شود. تنها این نوع بندگی است که گرچه در ظاهر بندگی است، در حقیقت و در باطن سروری و سلطانی است. بنده‌ای که خداوند او را به بندگی پذیرفته باشد _به تعبیر سعدی_ اگر مگس هم باشد به شاهین تبدیل می‌شود؛ یعنی خداوند او را به مقامی بس والا می‌رساند. امّا اولین شرط برای آنکه بندگیِ ما مقبولِ درگاهِ حق شود، تواضع و زدودن غرور و تکبّر از صفحهٔ دل است. حسناتِ دیگر همگی در ذیلِ تواضع نسبت به خداوند قرار می‌گیرند؛ زیرا کسی که متواضع نیست هیچ صفتِ پسندیدهٔ دیگری را نمی‌تواند کسب کند‌. غرور و تکبّر، نیکی و خیر را از ما دور می‌کند.

علی منهاج