خوشا بزم وفا کز خجلت اظهار نومیدی
شرر در سنگ دارد پر فشانی های راه آنجا
شرح:
اینجا حالتی را به تصویر میکشد و آن اینکه؛ بعد از یک سر کشی و گناه انسان میخواهد دوباره به خداوند رجوع کند. «بزم وفا داری چه زیبنده است» که انسان بعد از اظهار پشیمانی به آن باز میگردد و به حضور خداوند متعال توبه میکند، از کرده های خطای خود خجالت است، ولی بزم وفا او را نا امید نمی سازد و معذرتش را می پذیرد. صحنهء دلپذیری خواهد بود.
خداوند (ج) فرموده است: أدعونی استجب لکم… (از من بخواهید شما را اجابت میکنم)
یا این فرمودهء پروردگار: إن الله یغفر الذنوب جمیعا «هر آیینه خداوند می بخشد همهء گناهان را»
این قول باری تعالی: إن الله لا یغفر أن یشرک به و یغفر ما دون ذالک« هر آئینه خداوند مغفرت نمی کند این را که شریک آورده شود بر او، و مغفرت میکند غیر از آن را ـ از گناهان ـ »
در حدیث شریف آمده است: «خداوند توبه را قبول میکند، تا زمانیکه مرگ گلوی انسان را نیفشرد، آنوقت است که توبه قبول نمیگردد»
مولانا جلال الدین محمد بلخی بهمین معنا میگوید:
باز آ باز آ هر آنچه هستی باز آ
گر کافر و گبر و بت پرستی باز آ
این درگه ما درگهء نومیدی نیست
صد بار اگر توبه شکستی باز آ
یک تعبیر دیگر هم چندان از این تعبیر دور نیست و آن اینکه: در روز محشر وقتی خداوند غفّار گناه بندگان گناهکار را می بخشد همان صحنه «بزم وفاست» ـ چون خداوند وعدهء رحمت داده است و به وعدهء خود وفا میکند ـ گناهکاران خجالت زده اند و اظهار نومیدی میکنند و خداوند گناهان شان را می بخشد.
صدها آیت و حدیث در این باب وارد است که اینجا گنجایش تذکر همه نیست.
در مصرع دوم تشبیه معنوی وارد است. دلهای هم که همانند سنگ سخت اند، از خود شرری دارند که برای رسیدن به چنین صحنه ای پر فشانی میکنند. انسان هر قدر گناهکار هم باشد تا اینکه از اساسات دین قلبا منکر نباشد، جلوه های از روشنی ایمان در آن باقی میماند و اگر فرصت برایش یاری کند میتواند به راه درست برگردد.
در حدیث شریف آمده است: « انسان آنقدر گناه میکند که یک وجب باقی میماند که وارد جهنم شود، نا گاه توبه میکند و وارد بهشت میگردد»
از نگاه علمی هم این اصل قبول شده است. بسا از ظالمان و دیکتاتور های تاریخ در حالت های عادی که به درون خود باز گشته اند از خود عطوفت های عجیب و ناگهان ابراز داشته اند.
اگر همانند سنگ هم انسان بی احساس باشی باز هم در حرکت و تصادم از او شرری به وجود می آید که برای رسیدن به آنجا پر فشانی میکند و سبب راهنمایی او میگردد.
شرر در سنگ دارد پر فشانی های راه آنجا
شرح:
اینجا حالتی را به تصویر میکشد و آن اینکه؛ بعد از یک سر کشی و گناه انسان میخواهد دوباره به خداوند رجوع کند. «بزم وفا داری چه زیبنده است» که انسان بعد از اظهار پشیمانی به آن باز میگردد و به حضور خداوند متعال توبه میکند، از کرده های خطای خود خجالت است، ولی بزم وفا او را نا امید نمی سازد و معذرتش را می پذیرد. صحنهء دلپذیری خواهد بود.
خداوند (ج) فرموده است: أدعونی استجب لکم… (از من بخواهید شما را اجابت میکنم)
یا این فرمودهء پروردگار: إن الله یغفر الذنوب جمیعا «هر آیینه خداوند می بخشد همهء گناهان را»
این قول باری تعالی: إن الله لا یغفر أن یشرک به و یغفر ما دون ذالک« هر آئینه خداوند مغفرت نمی کند این را که شریک آورده شود بر او، و مغفرت میکند غیر از آن را ـ از گناهان ـ »
در حدیث شریف آمده است: «خداوند توبه را قبول میکند، تا زمانیکه مرگ گلوی انسان را نیفشرد، آنوقت است که توبه قبول نمیگردد»
مولانا جلال الدین محمد بلخی بهمین معنا میگوید:
باز آ باز آ هر آنچه هستی باز آ
گر کافر و گبر و بت پرستی باز آ
این درگه ما درگهء نومیدی نیست
صد بار اگر توبه شکستی باز آ
یک تعبیر دیگر هم چندان از این تعبیر دور نیست و آن اینکه: در روز محشر وقتی خداوند غفّار گناه بندگان گناهکار را می بخشد همان صحنه «بزم وفاست» ـ چون خداوند وعدهء رحمت داده است و به وعدهء خود وفا میکند ـ گناهکاران خجالت زده اند و اظهار نومیدی میکنند و خداوند گناهان شان را می بخشد.
صدها آیت و حدیث در این باب وارد است که اینجا گنجایش تذکر همه نیست.
در مصرع دوم تشبیه معنوی وارد است. دلهای هم که همانند سنگ سخت اند، از خود شرری دارند که برای رسیدن به چنین صحنه ای پر فشانی میکنند. انسان هر قدر گناهکار هم باشد تا اینکه از اساسات دین قلبا منکر نباشد، جلوه های از روشنی ایمان در آن باقی میماند و اگر فرصت برایش یاری کند میتواند به راه درست برگردد.
در حدیث شریف آمده است: « انسان آنقدر گناه میکند که یک وجب باقی میماند که وارد جهنم شود، نا گاه توبه میکند و وارد بهشت میگردد»
از نگاه علمی هم این اصل قبول شده است. بسا از ظالمان و دیکتاتور های تاریخ در حالت های عادی که به درون خود باز گشته اند از خود عطوفت های عجیب و ناگهان ابراز داشته اند.
اگر همانند سنگ هم انسان بی احساس باشی باز هم در حرکت و تصادم از او شرری به وجود می آید که برای رسیدن به آنجا پر فشانی میکند و سبب راهنمایی او میگردد.
