کی صبح نقاب افکند از چهره که امشب

کی صبح نقاب افکند از چهره که امشب
آیینهء بخت سیهم در کف شام است
شرح:
اینجا حالت سیه روزی خود و یا محیط خود و یا هم حالت امت اسلامی را به شب تشبیه میکند. یعنی شبی که در آن صبح وجود دارد ولی باید نقاب خود را دور کند تا عالم منور گردد.
در مصرع دوم آیینه بخت سیهء خود را در قید کف شام اسیر میداند. «شام در ادبیات ما مظهر و نماد سیه روزی، بد بختی و مظلومیت است». این یک مثل عامیانه و عبارت از نیک بختی و بد بختی است: «شام غریبان و پگاه مردان».
به دور نیست که حالت گرفتاری امت اسلامی که از همان زمانه های بیدل آغاز شده بود و تا امروز هم ادامه دارد منظور بیدل باشد.
تا حال همهء ما به امید این نشسته ایم و از خدا میخواهیم که یک بار دیگر این صبح که در شب نهان شده است پرده از رخ بر افگند.
صبحی که در قید تاریکی های جهل، خود خواهی، حکام ظالم، دشمنان هشیار، دوستان نادان، جیره خواران اجنبی، دوری از قید و بند رهنمود های ارزشمند دینی، شهوت، مال، جاه، قبیله و… پوشیده مانده است.
از آنجاییکه بیدل به مفاهیم والا، بزرگ و ارزشمند بیشتر می پردازد، بعید نیست که حالت مجموع امت اسلامی را به تصویر کشیده باشد. والله اعلم بمراد عبده
حضرت عمر رضی الله عنه فرموده اند: «ما قومی هستیم که خدا ما را به واسطهء اسلام عزت بخشیده است، هر گاه عزت را در غیر آن جستجو کردیم خدا ما ذلیل میسازد». حالت امروزی امت اسلامی ترجمان همین گفته های از بزرگان است.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *