یــوســف و عـیـسی و داوود اســت دربــان شــمـا
تاج و تخت و حُسن و عشق و جمله خلق کن فکان
از زبـان «احسـن الـخــالــق» ثــنــا خــوان شـمــا
گر شهید غمزه ات شد یک جهان، گو باک نیست
خـون بـهـــای هـــر و عــالــم چـشـــم فـتــان شـما
گر تو بخرامی به سرو قد در این صحرای عـشق
مـی فـتـد سـر هـا چـو گـو در نــزد چــوگـان شما
شـد زلـیـخــا طـلـعـتـان مـجـنـونـت ای لـیلای من
یـوسـفـان در چــاه کـنـعــان از زنـخـــدان شـــمـا
کـی بـه یــاد آرد ز حــوض کـــوثـر و از سلسبیل
هـر کـه نـوشــد جـرعـــه ای از آب حـیـوان شـما
دیـدهء مـا را بصـیـرت از شــمـا ای گـلـــرخــــان
یـارب افــزون بــاد هــر دم حُـسـن خـوبـان شــما
مـن کـه از بـهــر نـثـارت جان بــه کـف آورده ام
رخ نـمــا تـسـلـیـم ســــازم جــان بـه جـانـان شـما
بـود پـژمــرده دلــم از وضـــع چـــرخ سـفـله پــر
کـرده سـیـرابـش بــه یـک آدم زهــر پـیکان شـما
عـیـد قـربــان آمــد و خـــواهــم بـه تـیغ ابـرویـت
چـون ذبــیـح الله شـــوم ای کـــاش قــربــان شـما
چشـم مسـتــت داد شـهــرت در جهـان مستور را
گشـت «مسـتانـه شـه» لـقـب در بـزم مستان شما
حضرت خواجه مستان شاه کابلی (رح)
